zondag 1 september 2019

Geologie Park Chera-Sot de Chera (1)

En weer gaan we naar een prachtig park: het 1e geologiepark (Chera) in Valencia (en 1 v/d 4 in Spanje); via Almansa - Cofrentes - Ayora (vanaf hier wordt het landschap mooi) naar Chera...
http://www.requena.es/en/content/natural-park-chera-sot-chera



Een klein ‘’museum’’ in Sot de Chera...Dicht. Wij bij de gemeente vragen ‘’koffiepauze’’...Dat doen wij ook, en wat later komen we terug. De gemeente-werkster vond ons zo enthousiast, we spraken goed Spaans, dus ze gaf ons te sleutel ‘’ga zelf maar kijken’’! Een klein, kneuterig museumptje dan...1e verdieping 1 zaal. Platen aan de muur met uitleg v/d geschiedenis/ontstaan van dit gebied. Kleine vitrines met wat fossielen. We hadden wel van alles mee kunnen nemen wat niet i/d vitrines lag! Maar zo zijn we uiteraard niet. Kijken, niet aanraken. Hebben we dan toch even - met medewerking v/d gemeente - mogen zien!

Fossielen!


In deze prachtige omgeving, gevormd door diepe ravijnen/hoge bergen, omgeven door vruchtbare dalen met landbouw, vind je een uniek landschap. Er zijn vele geologische attracties, zoals ‘’Graben’’ van Chera, het travertijn van Las Toscas en La Garita en de ‘’vouw’’ (= anticline fracture). 

Voor geologie liefhebbers is er veel te zien: het relief is het gevolg van enorme tectonische krachten (‘’vouwen’’ v/d alpen o.a.).  Kalkzandsteen (Jura/Krijt). En natuurlijk karstvorming (de ‘’gaten’’ resp. grotten); waar o.a. stalagmieten en stalagtieten te vinden zijn. 






Bedankt voor je bezoek en je eventuele reactie.
Thanks for your visit and comment.
Gracias para tu visita


dinsdag 13 augustus 2019

Junikever en neushoornkever.

In de maand juni vond ik deze kever op ons terras, de Junikever (Amphimallon solstitiale) is het kleinere broertje van de meikever en bereikt een grootte van 1,4 cm tot 1,8 cm. De junikever is over het volledige lichaam behaard . Hij heeft oranjebruine tot geelbruine dekschilden.


 De larven van de junikever worden engerlingen genoemd, net zoals de larven van de rozenkever, sallandkever en meikever. Uiterlijk zien alle engerlingen er hetzelfde uit, met name gekrulde, witte larven met een grijs achterste en poten. De engerling van de junikever heeft een ontwikkelingscyclus van twee jaar.
De neushoornkever (Oryctes nasicornis) is een kever uit de familie bladsprietkevers (Scarabaeidae) en de onderfamilie Dynastinae. De neushoornkever dankt zijn naam aan de relatief grote hoornachtige stekel op de kop van de mannetjes. Deze verharde 'hoorn' wordt gebruikt om concurrenten omver te duwen en dient niet ter verdediging.

De kever is één van de weinige soorten uit de groep van de Dynastinae die voorkomt tot in noordelijk Europa. Met een totale lichaamslengte van ongeveer 4 centimeter is de neushoornkever de grootste Europese soort. De soort heeft zich weten te handhaven door gebruik te maken van plantaardige afvalhopen waarin de larven leven. Door de broei wordt de omgevingstemperatuur van de larven verhoogd zodat ze zich sneller kunnen ontwikkelen. Het vrouwtje heeft geen neushoorn. De ontwikkelingsduur van de larve is afhankelijk van de omgevingsomstandigheden en duurt ongeveer drie tot vijf jaar, dan leeft hij/zij enkele dagen alleen om te paren.



Bedankt voor je bezoek en je eventuele reactie.
Thanks for your visit and comment.
Gracias para tu visita

zaterdag 27 juli 2019

Pueblo Ayna en Bogarra(2).

Ayna.
We gaan het dorpje verkennen...
Een Spaanse producent van ''grindtegels'' moet toch ''goud'' hebben verdiend, overal vind je die tegels (hier aan de wand) over het algemeen in Spaanse huizen...Ook in ons huis...We hebben eroverheen betegeld, maar dat terzijde
Een uitdaging voor de oudere, iemand met een beperking of gewoon loopproblemen; Centro de Salud...moet je eerst maar zien te bereiken...
Meer-etage bouw met doorloop...
Omhoog en omlaag
Zo tegen de rotsen ''aangeplakt''...En overal plaquettes waarop wordt vermeld, wat de functie van dit huis (of haar bewoners) in de film waren...Zeg maar aanschouwelijk onderricht a la Hollywood, maar dan op z'n Spaans...En het kon nog veel smaller ook:
Het volgende dorp op onze reis was Bogarra, een gemeente in de Spaanse provincie Albacete in de regio Castilië-La Mancha met een oppervlakte van 166 km². Ook hier weer een dorpje tegen de bergen aan gebouwd.
Er loopt een kleine ''kunst'' route door het dorp. Ook hier alles omhoog/omlaag...
Nee, niet het paard van Sancho Pancho, maar gewoon een prachtig staaltje werk, een echt trots paard!


Mieren, let op!....
en het ''alziende'' oog?

je krijgt er de kriebels van, mooi gemaakt, handgemaakt, ca. 20 cm groot, gelukkig bleven ze stil zitten.......
tja, het dorp wordt om/i/d rots gebouwd
in een prachtige streek La Suiza Manchega
Vandaar vervolgen we onze reis via een mini-weggetje (gelukkig geen tegenliggers) door bosrijke streek naar Riopar, schitterende natuur. En het zonnetje kwam te voorschijn
Riopar (onze bestemming voor de lunch/terugtocht)  ofwel de poort van de Rio Mundo; met indrukwekkende watervallen. Gelukkig hebben we die een paar jaar geleden belopen/gefotografeerd, het blijft een mooi gebied. Maar kom niet i/h weekend (allemaal schreeuwende koters) want je ergert je alleen aan mensen die geen respect hebben voor natuur en dieren. En vooral ook niet in vakantietijd. Overvol. 





Bedankt voor je bezoek en je eventuele reactie.
Thanks for your visit and comment.
Gracias para tu visita

zondag 21 juli 2019

Pueblo Ayna (1).

We hadden gehoord van ''Zwitserland in La Mancha''...het moest een prachtige natuur zijn...Dus wij gingen op stap. Helaas, de wolken ook

Indrukwekkende rotsformaties, ruig, ja, met wat fantasie zou je een soort Zwitserland erin kunnen zien. Alhoewel Nicole het daar - als rechtgeaarde, geboren/getogen Zwitserse - daar toch een ietwat andere mening over heeft...
Pats, en dan ligt daar AYNA; het dorp, wat niet alleen schitterend gelegen is in het dal van de Rio Mundo, maar vooral diep ''beneden''. Hier zicht op het Hotel Felipe, vergane glorie.
Tegen de berg aangeplakt, elk stukje grond wat bewerkt kon worden, werd gebruikt voor landbouw
...en vooruit; toerisme; prachtige (berg-) wandelingen zijn er te doen, maar het dorp zelf heeft nog een bijzondere attractie



De oude en oorspronkelijke weg naar het dorp.....


Juist: Amanece, no es poco is een Spaanse comedie, verfilmd in dit dorp, in 1989, over de perikelen v/h dorp en haar bewoners.

Smalle straten, geplaveid, soms behoorlijk steil. Indrukwekkend





Bedankt voor je bezoek en je eventuele reactie.
Thanks for your visit and comment.
Gracias para tu visita